Zamrożony bark to zapalenie i stopniowe włóknienie torebki stawu ramiennego, które ogranicza ruchomość ręki i często nasila się w nocy. Codzienne czynności, takie jak sięganie za plecy czy nad głowę, stają się coraz trudniejsze.

Nieleczona dolegliwość potrafi utrzymywać się miesiącami, a nawet latami. Hydrodylatacja jest jedną z metod stosowanych w tym schorzeniu — rozważa się ją zwykle wtedy, gdy fizjoterapia i leczenie farmakologiczne nie przynoszą wystarczającej poprawy.

Co mówią badania. Przeglądy piśmiennictwa wskazują, że choć część pacjentów poprawia się bez leczenia, u większości utrzymuje się ból lub ograniczenie ruchomości. Analizy naturalnego przebiegu (m.in. Abrassart i wsp.) pokazują krótkoterminową poprawę przy wysokim ryzyku przetrwałego, choć łagodnego ograniczenia ruchu i dolegliwości bólowych.

Dlaczego to ma znaczenie. Przez ten czas trudno spać na chorym boku, sięgać na półkę czy zapiąć pas. Celem leczenia nie jest więc „wyleczenie czegoś, co i tak minie”, tylko skrócenie tego okresu i zmniejszenie ryzyka, że ograniczenie zostanie na stałe.

Zgodnie z konsensusem ekspertów (chirurgów barku i radiologów) ćwiczenia warto rozpocząć już następnego dnia po zabiegu, a pełną fizjoterapię — zwykle po dwóch do trzech dni roboczych. Program rehabilitacji prowadzi i dobiera fizjoterapeuta. Nasza rola kończy się tam, gdzie zaczyna się jego: zabieg wykonany przez dr. Piotra Rusina usuwa mechaniczną przeszkodę i otwiera zakres ruchu, w którym rehabilitacja może wreszcie przynosić efekty.

W części badań dobrze prowadzony program ćwiczeń domowych dawał efekty porównywalne z nadzorowaną fizjoterapią — nie w każdym przypadku konieczna jest więc regularna rehabilitacja pod okiem fizjoterapeuty. O doborze postępowania decyduje lekarz. Warto wiedzieć, że przez pierwsze kilka dni po zabiegu ból może być chwilowo silniejszy niż przed nim — to normalny etap gojenia, a nie powikłanie. Po nim zwykle następuje wyraźna, stopniowo narastająca poprawa ruchomości.